Buy premium account for $1.99 ($3.99)

Results for: best of 1989 2000 2008

Video results for: best of 1989 2000 2008More results from video

UB40 the best off ( mix ) deel 1.
UB40 is een reggae- en popgroep uit Birmingham, Groot-Brittanni. UB40 is opgericht in 1978. In de (More) UB40 is een reggae- en popgroep uit Birmingham, Groot-Brittanni. UB40 is opgericht in 1978. In de bijna 30 jaar van haar bestaan heeft de band verschillende grote hits gehad, waaronder meerdere nummer 1-noteringen, voornamelijk coverversies. De naam UB40 is ontleend aan een voormalig formulier van de Engelse sociale dienst om een werkloosheidsuitkering (Unemployment Benefit: UB) aan te vragen. De band heeft een sterk multicultureel karakter, zowel in de samenstelling als in de muziek. De bandleden zijn: James Brown (drums) Ali Campbell (gitaar, eerste zang) Robin Campbell (eerste gitaar, zang) Earl Falconer (basgitaar, zang) Norman Hassan (percussie, trombone), zang Brian Travers (saxofoon) Michael Virtue (keyboard) Terence "Astro" Wilson (percussie, trompet), zang 1978-1988 De band koopt z'n eerste instrumenten van een schadevergoeding die Ali Campbell heeft gekregen nadat hij tijdens een vechtpartij in een caf z'n linkeroog bijna verloor. Op 8 februari 1979 hebben de Joebies hun eerste optreden op een verjaardagsfeest in een lokale kroeg (de Hare & Hounds). Astro maakt dan nog geen deel uit van de band; hij is slechts degene die de band aankondigt en af en toe meetoast. Het publiek is hier zo van onder de indruk dat Astro een vaste plek krijgt. UB40 staat regelmatig in het voorprogramma van stad/streekgenoten The Beat en The Selecter, waardoor de pers automatisch aanneemt dat dit de volgende band gaat worden op het 2 Tone-label van Specials-brein Jerry Dammers. UB40 wil echter niets te maken hebben met de skagolf ("Pure nostalgie") en tekent een contract bij Graduate alvorens een eigen label (DEP International) te starten. Begin 1980 verschijnt hun debuutsingle King/Food For Thought. UB40 gaat op tournee met de Pretenders. Op hun debuutalbum Signing Off (1980) snijdt UB40 onderwerpen aan als racisme en werkloosheid, maar is er ook ruimte voor instrumentale nummers en ze coveren I Think It's Going To Rain Today van Randy Newman, de singer-songwriter uit Birmingham, Alabama. Als bijsluiter is er een 12 inch bestaande uit Madame Medusa (een aanklacht tegen Thatcher), Strange Fruit en Reefer Madness. Deze nummers zullen in 1981 samen met onder andere King/Food For Thought en The Earth Dies Screaming worden gebundeld op The UB 40 File. Van hun tweede album Present Arms (1981) is een dubversie gemaakt. Het titelnummer en de single One In Ten zijn samen met Food For Thought vaste waarden in de set. Als de Pretenders voor Pinkpop afzeggen komt UB40 te midden van een Engelse tournee even overvliegen. Aan het eind van de dag (8 juni 1981) jammen ze met Ian Dury & The Blockheads en Madness met wie ze goed bevriend zijn. In 1982, het jaar waarin UB 44 verschijnt, toert de band door Afrika. In oktober is Nederland aan de beurt en neemt het programma Countdown een concert op dat begin 1983 wordt uitgezonden. Food For Thought haalt dan in een live-uitvoering de Nederlandse top 40. Met het coversalbum Labour Of Love beleeft UB40 de grote doorbraak. De eerste single Red Red Wine wordt in september 1983 een nummer 1-hit en laat daarbij Madness achter zich. De overige singles op dit album zijn Please Don't Make Me Cry, Many Rivers To Cross en Cherry Oh Baby. In april 1984 is de band in Nederland voor concerten en krijgt goud voor Labour Of Love. Geffery Morgan Loves White Girls (1984) staat weer vol eigen werk; het anti-Thatcher nummer If It Happens Again wordt in september Alarmschijf. Temidden van de Engelse Kersttournee verleent Ali Campbell zijn medewerking aan de benefietsingle Starvation, waarop ook (ex) leden van Madness, The Specials and The Beat te horen zijn. Omdat het niet dezelfde successen haalt als Band Aid doneert UB40, als pleister op de wonde, de opbrengsten van de Afrikaanse tournee. In 1985 staat de band op Live Aid en zingt samen met Chrissie Hynde de Sonny & Cher cover I Got You Babe naar de eerste plaats. Het album Baggariddim levert de hit Don't Break My Heart op. De anti-apartheidsingle Sing Our Own Song wordt in de zomer van 1986 een nummer 1-hit. Later dat jaar verschijnt het album Rat In The Kitchen (waarvan het door Astro gezongen titelnummer eveneens z'n weg naar de hitlijsten weet te vinden) en gaat UB40 naar Rusland om er een concert te filmen. Geen nieuwe plaat in 1987, wel een Best Of en de van een wildwestclip voorziene single Maybe Tomorrow. In 1988 scoort UB40 met samenwerkingsverbanden; Reckless met Afrika Bambaata en Breakfast In Bed met, wederom, Chrissie Hynde. De promotie van het titelloze album wordt zonder Earl Falconer gedaan; hij is veroordeeld tot een gevangenisstraf wegens het veroorzaken van een aanrijding waarbij z'n broer Pablo het leven verloor. 1989-2000 In 1989 verschijnt de tweede Labour Of Love, maar ondertussen heeft de pers genoeg van UB40. 'UB40 is het gevoel voor messcherpe teksten kwijtgeraakt' luidt een veelgehoord en onterecht verwijt, en ook de reggaepurist heeft weinig goeds te zeggen over de boys from Birmingham. Dat het publiek zich hier niet door laat benvloeden bewijst het feit dat van Labour Of Love II ruim zeven singles worden getrokken. Here I Am (Come and Take Me) en de nummer 1-hit Kingston Town behoren tot de live-favorieten. In 1990 duikt de band de studio in met Robert Palmer om nummers op te nemen voor diens album Don't Explain. I'll Be Your Baby Tonight wordt een hit. Pas in 1993 komt er weer nieuw werk van UB40; Promises & Lies gaat over de beloftes en leugens uit de Thatcher-jaren. De grootste hit die dit album voortbrengt is, naar goed gebruik, een cover; Can't Help Falling In Love. In 1994 staat er weer een samenwerkingsverband in de hitlijsten. Samen met Pato Banton neemt UB40 de Equals-cover Baby Come Back onder handen. In 1995 brengt Ali Campbell op z'n eigen platenlabel (Kuff Records, later omgedoopt tot Oracabessa) een solo-album uit met opgespaard restmateriaal. Ondanks dat er twee singles van uitkomen weigert hij het te promoten. Datzelfde jaar nog verschijnt er van een tweede Best Of UB 40 die de afgelopen zeven jaar beslaat. Hoewel er twee nieuwe nummers op staan (Superstition van Stevie Wonder en Until My Dying Day) vindt de pers het totaal overbodig. De echte opvolger van Promises & Lies komt in 1997. "Young guns don't grow old" waarschuwt Ali Campbell in het titelnummer van Guns In The Ghetto. De eerste single van dit album is Tell Me Is It True. In 1998 verschijnt UB 40 Present The Dancehall Album waarop diverse artiesten uit het genre te horen zijn. Datzelfde jaar wordt de Labour Of Love-trilogie voltooid. Holly Holy, Come Back Darling en The Train Is Coming zijn de singles maar het tijdperk van de grote hits is voorbij. Op het podium wordt echter nog wel gescoord, en in april 1999 komt de band naar Nederland voor twee uitverkochte Ahoy-concerten. Bridget Maasland interviewt Ali Campbell en Brian Travers voor TMF. Een paar maanden later is UB -40 weer in Nederland voor een openluchtconcert. In november 2000 is UB40 de hoofdact op Night of the Proms, een gelegenheid om de nieuwe Best Of en de Doors-cover Light My Fire te promoten. 2001-nu In 2001 viert de band haar 21-jarig platenjubileum met een thuisconcert in de McDOS Goffertstadion. Daarna vindt er een wereldtournee plaats ter promotie van het nieuwe album Cover Up (waarvan het titelnummer in opdracht van de VN is geschreven); de Pretenders gaan ook mee, alleen zijn de rollen ditmaal omgedraaid . Op 1 december geeft UB40 een Wereld AIDS Dag-concert in Spanje. Na vier jaar in de planning verschijnt in 2002 UB 40 Present The Fathers Of Reggae waarop klassiekers van de band opnieuw worden ingezongen door reggae-veteranen. Een soort omgekeerd Labour Of Love zoals een Engels muziekblad opmerkt. Datzelfde jaar geeft UB40 een concert op het Montreux Jazz Festival dat nu op dvd uit is. In 2003 komt er weer nieuw materiaal uit, Homegrown; in december komen de heren naar Nederland om de dvd Homegrown In Holland op te nemen tijdens de drie Kerstconcerten in de Ahoy. De buitenlandse koper wordt er op de hoestekst nogmaals aan herinnerd dat Nederland UB40 in de armen heeft gesloten. Maar in 2005, het jaar waarin Who You Fightin' For ? verschijnt beweert de bijlage van een Engelse krant dat de Joebies, die op de Caraben werden genterviewd, in eigen land in de vergetelheid dreigt te raken. In juli 2007 toert UB40 door Zuid-Afrika en geeft daarbij op 07-07-07 acte de presence op Live Earth. De beide Best Off's zijn nu verzameld op The Dutch Collection. Eind november, begin december 2007 speelt UB40 driemaal in een uitverkocht Ahoy en in Apeldoorn. Ali Campbell heeft een tweede solo-album (Running Free) uitgebracht waarop hij o.a. hulp krijgt van Robin, Lily Allen en Katie Melua. Met Mick Hucknall waagt hij zich aan de Smokey Robinson-hit Being With You. Op hun website meldt de groep dat zij verwachten hun volgende studio-album met de titel 24/7 in maart 2008 zullen uitbrengen. Op 25 januari 2008 wordt bekend dat Ali Campbell uit de band stapt en zich richt op zijn solocarrire. De laatste optredens met Campbell zullen in februari 2008 zijn. In 2008 verliet ook toetsenist Michael Virtue de band. Er gaan geruchten dat Robin Campbell Ali zal vervangen als leadzanger, en dat Duncan Campbell, de oudere broer van Ali en Robin, de rol van Robin zal overnemen. [bron?] (Less)

Watch here

Rolling Stones the best of ( mix ) deel 1
Rolling Stones, ook wel bekend als The Rolling Stones en vaak afgekort met The Stones is een (More) Rolling Stones, ook wel bekend als The Rolling Stones en vaak afgekort met The Stones is een invloedrijke Engelse rockgroep, die momenteel bestaat uit Mick Jagger, Keith Richards, Ron Wood en Charlie Watts. De groep is actief sinds 1962. Het logo van The Rolling Stones, Tip of the tonque, is ontworpen door John Pasche. De bandnaam is afkomstig van het lied 'Rollin' Stone' van blueslegende Muddy Waters. In 1962 werden de Stones opgericht als The Rollin' Stones. Destijds waren de leden Mick Jagger, Brian Jones, Keith Richards en Dick Taylor. Taylor werd al snel vervangen door Bill Wyman, en als drummer kwam Charlie Watts erbij. Ook Ian Stewart kwam bij de band, maar die werd er in 1964 uitgezet, omdat toen manager Andrew Oldham erbij kwam. Hij vond Stewart niet passen bij het ruige karakter van de Stones. Ze hebben zon 30 studio-albums uitgebracht, en ook nog heel wat compilaties. Hun laatste album was A Bigger Bang, uit 2005. De grootste hit van de Rolling Stones is (I Can't Get No) Satisfaction, uit 1965. Michael Philip Jagger, beter bekend als Mick Jagger, had al bij Keith Richards op de kleuterschool gezeten, toen ze elkaar eind jaren 50 weer tegenkwamen op een treinperron in Dartford, Kent. Mick en Keith werden goede vrienden en begonnen een bandje - Little Boy Blue and the Blue Boys - samen met Dick Taylor, die er al snel uitstapte, en Brian Jones. Ze hadden eerst geen platencontract, maar kregen dat wel toen Dick Taylor werd vervangen door Charlie Watts, een jazzdrummer. Als bassist kozen de mannen Bill Wyman. De band ging een beetje rondtoeren in clubs en steden, en in 1963 kwam hun eerste single uit: Come on, een cover van Chuck Berry. Ook kreeg de band een manager: Andrew Loog Oldham. De band tekende een contract bij het grote Decca Records. In die jaren was na Mick Jagger, Brian Jones eigenlijk het muzikale talent, niet Keith Richards. [bewerk] De jaren '60, The London Years In 1964 werd de single Not Fade Away uitgebracht, die een vrij grote hit werd. Daarna volgde hun debuut album, in hetzelfde jaar: The Rolling Stones. Ook openden The Rolling Stones in dat jaar de eerste uitzending van Top of the Pops, met de single I wanna Be Your Man. Vervolgens werd het album 12 X 5 uitgebracht, met de hits Time is on my Side, It's all over now en Chuck Berrys Around & Around. De opvolger van 12 X 5 was The Rolling Stones, Now!. Een succesvol album met de hitsingle Heart of Stone. In 1965 kwam het nieuwe album Out of our Heads uit. De verkoopcijfers vielen eigenlijk wel tegen, voor n van de populairste bands van Engeland, maar het bevatte wel de superhit (I can't get no) Satisfaction. Dit is waarschijnlijk het bekendste nummer van de Stones. Ook werd er in 1965 een tour door Europa gemaakt, waarbij de Rolling Stones voor het eerst in Nederland kwamen. Het volgende album, Decembers Children (and everybodys) werd een klein succes. Het bevatte de hits Get of my Cloud en Im Free. Ook hadden de Stones voor Marianne Faithfull (destijds Mick Jaggers vriendin) het nummer As Tears Go By geschreven, waar Faithfull een grote hit mee had. De Stones namen dat nummer op dit album ook zelf op. Toen kwam in 1966 n van de Rolling Stones' meest succesvolle albums ooit uit: Aftermath. Het album bevatte de hits Under My Thumb, Lady Jane, Mothers Little Helper, Out Of Time en Stupid Girl. Under my Thumb is een van de Rolling Stones' grootste hits geweest. Het nieuwe album Between The Buttons (1967) bevatte de hits Ruby Tuesday en Lets Spend the Night Together. Het werden grote hits die alle twee in de top 250 aller tijden staan. De opvolger van Between the Buttons werd Their Satanic Majesties Request. Uit dit album zijn geen noemenswaardige hits voorgekomen, ook al is tegenwoordig het nummer 2000 Light Years from Home wel bekend. In die tijd raakten Keith Richards en Brian Jones ernstig aan de drugs verslaafd. Met Brian Jones ging het toen steeds slechter. Aan het nummer Sympathy for the Devil werd heel erg lang gewerkt, en het kwam uit op de plaat Beggars Banquet. Het nummer is een van hun grootste hits. Ook stond hier nog de hit No Expectations op. Met Beggars Banquet sloegen de Stones een andere weg in. Wel ging het steeds slechter met Brian Jones, die op het album niet veel meer deed. Hij speelde op vrijwel geen enkel nummer nog gitaar. Na de tour van Beggars Benquet werd Brian Jones door de andere Stones ontslagen. Hij zou een aantal weken daarna dood werden gevonden op de bodem van zijn zwembad. In 2006 werd over zijn dood en de weken daarvoor een film gemaakt: Stoned. Eerst kwam Ry Cooder in de aanmerking als vervanger van Brian Jones, en hij speelde dan ook op een aantal nummers mee, zoals Sister Morphine en Memo From Turner (later uitgegeven als solosingle van Mick Jagger). Hij kon het echter niet vinden met Keith, en Keith weigerde nog langer bij de Rolling Stones te blijven als Ry Cooder meedeed. Dus werd hij, na nooit officieel lid geweest te zijn, uit de band gezet. Als vervanger werd Mick Taylor aangetrokken, een gitarist met veel talent. Eerst speelden de Stones in concert in Hyde Park (Londen), dat gratis was. Toen werd Let It Bleed(1969) uitgebracht. Op dit album staan onder andere de hits You cant always get what you want en Let it bleed. Met Mick Taylor erbij brak er voor de Stones een andere tijd aan: de muziek veranderde van Rock & Roll naar echte Rock en Pop. De grootste hits van de Rolling Stones in de jaren 60 waren onder andere (I can't get no) Satisfaction, Paint It, Black, Sympathy for the Devil, Honkey Tonk Woman en Under my Thumb. [bewerk] De jaren '70 Het tweede album met de nieuwe gitarist Mick Taylor was Sticky Fingers, uit 1971. Het werd een groot succes met als grote hit Brown Sugar. Andere hits waren Dead Flowers, Wild Horses en Bitch. Ondertussen kreeg Keith Richards een relatie met Brian Jones' ex-vriendin Anita Pallenberg. Met Exile on Mainstreet 1972 werd weer een succesvol album uitgegeven. Het album bevatte de hits Tumbling Dice en Happy (gezongen door Keith Richards). Het album staat 7e in de top 500 albums aller tijden en er staan naast de hits ook klassiekers op als Rocks Off en Shine a Light. De officile naam van het album is Exile On Mainst. Op het live album Stripped(1995) stonden vooral nummers van dit album. De opvolger van Exile on Mainst. werd het album Goats Head Soup, die de grote hit Angie bevatte. Het nummer werd een van de grootste successen. Er wordt aangenomen dat het is geschreven voor een vriendin van Mick Jagger, die ook lange tijd een relatie had met David Bowie (een goede vriend van Jagger). Een andere kleine hit van het album was Star Star. [bewerk] Vertrek van Taylor en Ron Wood erbij Als opvolger kwam er nog een album uit, Its Only Rock and Roll(1974), met de gelijknamige hitsingle. Mick Taylor was destijds ernstig aan de drugs verslaafd en besloot dat het beter was om de Stones na de opnames van het album definitief te verlaten. Er werd aangenomen dat de Stones er op dat moment mee op zouden houden. Richards werd gearresteerd vanwege in het bezit hebben van herone. Na een lange rechtszaak werd hij eerst veroordeeld, maar in hoger beroep werd hij vrijgesproken. Iedereen dacht dat de Stones geen albums meer zouden uitbrengen, maar in 1976 werd Black and Blue uitgebracht. Het bevatte maar n single (Fool to Cry). Als vervanger voor Taylor wordt gebruik gemaakt van een aantal verschillende gitaristen, onder andere Ron Wood. Hij werd uiteindelijk gekozen als de nieuwe gitarist. Hij was ex-lid van de Faces, de band van Rod Stewart. Ron WoodDoor de opkomst van de punk nam de populariteit van de Stones af en lange tijd verdwenen zij uit de belangstelling. Om de jaren 70 af te sluiten werd eind 1978 het album Some Girls uitgegeven. Het bevatte de hits Miss You en Beast of Burden. Met dit album zetten de Stones zich weer helemaal op de kaart. Het klinkt anders dan de voorgaande albums. [bewerk] De Jaren '80 In 1980 kickte Richards definitief af van de drugs, en kon hij zich weer op de muziek gaan richten. Met Emotional Rescue werd een goed album uitgegeven. Het bevatte de hits Shes so Cold en Emotional Rescue. Ook begonnen de Stones nu echte videoclips te maken, in plaats van de gebruikelijke live-opnames. In 1981 kwam het succesvolle Tattoo You uit. Het bevatte de hits Start Me Up en Waiting on a Friend. De opname voor de nummers Tops, Waiting on a Friend en Start Me Up waren gemaakt voor het Goats Head Soup album, maar werden toen niet goed genoeg gevonden. Op die nummers is Mick Taylor dus op de gitaar, niet Ron Wood. Vervolgens kwam Undercover uit, met de kleine hit Undercover of the Night. [bewerk] Ruzie tussen Jagger en Richards Mick Jagger begon een solocarrire, terwijl Richards juist door wilde met de Stones. De twee kregen ruzie, en de Rolling Stones leken nu definitief uit elkaar. Jagger nam voor Live Aid samen met David Bowie het nummer Dancing in the Street op. Het werd een grote hit. Ook Richards en Wood traden op op Live Aid, samen met Bob Dylan. In 1986 werd de ruzie tot ieders verbazing bijgelegd en werd Dirty Work uitgebracht. Het album bevatte geen enkele hit en viel erg tegen bij de Stones. Jagger en Richards leken weer ruzie te hebben en schenen de hoop te hebben opgegeven nog een goed album te maken. Toch besloten de Stones in 1989 weer een album uit te geven. Steel Wheels werd een vrij groot succes. Het album bevatte de hit Mixed Emotions. Ook Sad Sad Sad, Slippin Away en Rock and a hard Place werden een succes. Na de tour van Steel Wheels besloot Bill Wyman op te stappen. Keith was hier niet blij mee, hij meende dat je 'The Rolling Stones alleen in een kist kon verlaten'. Wyman ging een rustiger leven leiden. Weer gingen de Stones op zoek naar een vervanger, die pas 5 jaar later werd gevonden in de persoon van Darryl Jones. Hij is geen officieel lid, maar doet wel altijd mee. Sinds de Steel-Weels tour, beter bekend als de Urban Jungle Tour, treed Lisa Fischer live altijd op met de Rolling Stones. Zij is bekend van haar hitsingle Can I East The Pain. Ook de minder bekende Bernard Fowler doet vanaf dan mee. [bewerk] 1990 - heden Met Darryl Jones werd een nieuw album opgenomen, genaamd Voodoo Lounge. Het werd een succes, met de hits Love is Strong en You got me Rocking. Ook de opvolger Bridges too Babylon(1997) werd een succes. Anybody seen my Baby werd eindelijk weer eens echt een grote hit. Ook Flip The Switch, Saint of Me en Out of Control waren succesvol. In 2002 werd er een compilatiealbum uitgebracht genaamd 40 Licks. Het bevatte alle hits van de Stones, en er stonden ook nog een aantal nieuwe nummers op. Dont Stop werd een hit. Ook hierop volgde een tour. Mick JaggerIn 2006 werd er een nieuw studioalbum uitgebracht: A Bigger Bang. De bijbehorende tour was de langste (2005-2006-2007) en meest lucratieve tour van de Stones ooit. Ze reisden door Europa, Azi en de Verenigde Staten. In 2006 werd er ook nog een gratis concert op Copacabana Beach in Rio de Janeiro gegeven, waarbij naar schatting tussen de anderhalf en twee miljoen toeschouwers aanwezig waren. Of de Stones nog albums zullen maken en of ze nog gaan touren is onbekend. Enkele geruchten spreken wel over een kleinere tour naar aanleiding van de lancering van de Shine a Light documentaire over de Stones van Martin Scorsese. Begin 2008 kwam er een eind aan het 16-jarige platencontract dat de Stones hadden met EMI en Virgin. Zij sloten een nieuw contract met Universal, en er zal een nieuw live-album komen, naar een concert in 2006. (Less)

Watch here

Groups results for: best of 1989 2000 2008

Lenny Kravitz-Live De La Semaine-DVBS-2008-JUST
http://groups.filestube.com/group/16048b58fcc005d6,view.html, Group: Music rapidshare

Ike & Tina Turner - 52 Albums
http://groups.filestube.com/group/fd0a76ef6e81638a,view.html, Group: Rapidshare music

No results containing all your search terms were found.

Your query - best of 1989 2000 2008 - did not match any files.

Check the spelling of your terms. You could also try using different or more general terms.

Subscribe to get notification of new files containing your search query

Create alert for "best of 1989 2000 2008" to be informed about new search results.

Today's trends Monthly trends

1. derek loux
2. space jams
3. aa 331
4. driven media
5. festivus
6. finishline
7. penn station
8. the grinch grinches the cat in the hat
9. melky cabrera
10. balloon boy
11. bobby mcferrin
12. mega millions

1 day ago | 2 days ago

More...

FilesTube.com is a search engine designed to search files
in various file sharing and uploading sites like rapidshare, megaupload and mediafire.