Buy premium account for $1.99 ($3.99)
Results for: happy end 1971
Sort: relevance date size popularity Filter hosting sites: all rapidshare.com megaupload.com depositfiles.com filefactory.com
megashares.com badongo.com filefront.com savefile.com yousendit.com easy-share.com dump.ru przeklej.pl zippyshare.com files.to mediafire.com mihd.net mybloop.com odsiebie.com rnbload.com share-online.biz vip-file.com netload.in 4shared.com uploaded.to letitbit.com allshares.ge hotfile.com
more... Happy End - 1971 - Kazemachi Roman.rar 
If password needed look here: http://psychedelicobscurities.blogspot.com/2007/12/happy-end-1971-kazemachi-roman.html
2008-05-19 - extension: rar - size: 74 MB
Happy End - 1971 - Kazemachi Roman.rar
If password needed look here: http://psychedelicobscurities.blogspot.com/2007/12/happy-end-1971-kazemachi-roman.html
Hosted on: rapidshare.com
Happy End - Kazemachi Roman
2009-06-29 - extension: rar - size: 81 MB
Happy End - Kazemachi Roman
Hosted on: mediafire.com
Video results for: happy end 1971More results from video
Jim Morrison: De Deuren: Luide po e in het priv liegtuig van de Deur (aangezien zij aan een jol vliegen)
Jim Morrison December 8, 1943 - July 3, 1971 Jim Morrison 8 December..1943 - 3 (More) Jim Morrison December 8, 1943 - July 3, 1971 Jim Morrison 8 December..1943 - 3 Juli..1971 "Zeg enkel ik de grenzen van werkelijkheid testte. Ik was nieuwsgierig om te zien wat zou gebeuren. Dat was allen het: nieuwsgierigheid enkel." -- Jim Morrison, Los Angeles, 1969 Elf maanden na het huwelijk van Steve en Clara Morrison, was Jim geboren. Zijn vader was conservatief geen onzin Zeeambtenaar, terwijl zijn moeder meer van een vrije geest, de dochter van een non-conformistadvocaat van Wisconsin was. Jim als de meesten van die era, was het product van een geboortengolf in oorlogstijd die in de recente jaren '40 voorkwam. Na Oorlog van de Wereld II, bewoog de familie zich aan Melbourne, Florida waar Steve werd geplaatst. Jammer genoeg voor Jim en zijn moeder, werd zijn vader gedwongen weggaan, aan de Stille Oceaan teruggaan om Hellcats van een vliegdekschip te vliegen. Voor de volgende drie jaar zouden Jim en zijn moeder met de familie van haar echtgenoot in Clearway, Florida moeten leven. Als zijn vader, had Jim een zeer strikte opvoeding die door Victorian cliches wordt geregeerd. In de grootoudershuis van Jim, werd hij gezien maar werd zelden gehoord. Zijnd oudere mensen waren zij zeer impatient met de jongen. De dingen waren niet groot ook niet voor Clara. Ouders van Steve waren zeer godsdienstige mensen die niet, roken dronken noch tolereerden om het even welk outlandish gedrag. Zij was een jonge vrouw die voor de Onafhankelijkheid longed die een huis van haar kon verstrekken. Hebbend weinig vrijheid in hun huis dat zij voor de terugkeer van haar echtgenoot longed. Maar omwille van haar huwelijk en de haar zoon Jim, handhaafde zij het impassible en soms stuffy huishouden dat haar schoonouders verstrekten. In 1946, was zij verlicht om het eind van de Afdeling te zien en met haar echtgenoot weer eens worden weer verenigd. Ondanks het eind van de oorlog, zouden de militaire verplichtingen Steve vanaf zijn familie voor lange tijdspannes blijven houden. Uiteindelijk verliet de familie Florida en bewoog zich aan Albuquerque, New Mexico waar Steve een instructeur in van de de atoomwapensprogramma's van Milty werd. Zodra terwijl zeven yaer-oude Jim met zijn ouders op een weg enkel buiten Albacore reisten, zij op een weggeknipte vrachtwagen kwamen die Pueblo Indi had gedragen. Zij waren uitgeworpen van het voertuig en gelegd helemaal over de verwonde weg en stierven. Dit incident be loedde het geheugen van Jim ' s vele jaren. Vaak zou hij verwijzen naar het incident beweert, dat dat van de zielen van de Indi zijn lichaam op het tijdstip van hun dood was ingegaan. Toen Jim een tiener zijn opnieuw bewogen familie werd, dit keer aan Alameda, Californi Alameda wordt gevestigd dichtbij San Francisco en nota genomen van voor het is zeeluchtpost. De levensstijl was omhoog verschillend dan hij aan in New Mexico werd gebruikt. Jim moest de overgang van de landelijke manieren van Albacore aan de nieuwe sociale nuancen van Noordelijk Californi aken. Het was niet meer koel om een fiets aan school, zo hoofed Jim te berijden het een mijl en de helft elke dag. Schone Levis was uit, zodat moest Jim zijn moeder informeren om zijn jeans niet te wassen elke week. Aandacht van medeklasgenoten doen bereiken zou hij om het even wat enkel stom om worden opgemerkt. Voor gelegenheid, bond hij een koord rond zijn oor en zette het andere eind in zijn mond. Wanneer gevraagd wat hij die was, zijn antwoord was doet dat er een uiterst kleine emmer in zijn keel was en hij verzamelde speeksel voor medische tests. n van favoriete pastimes van Jim las. Hij hield MAD van tijdschrift, maar viel in liefde met Jack Kerouac's "op de Weg." Daar leerde hij van een nieuwe termijn die een nieuwe levensstijl zou begeleiden: Beatnik. Gelukkig voor Jim, was het hoofdkwartier voor alle Banken enkel zuivere veertig minuten weg in het Strand van het Noorden. Jim en zijn vrienden zouden vaak het Strand van het Noorden bezoeken, controlerend alle winkels en oneven boekhandels. Hij hield vooral van de boekhandels die gecensureerde boeken droegen. Daar ontmoette hij eens een lokale "beroemde" dichter bij van deze boekhandels. De bovengenoemde dichter hallo en Jim liepen. Hoewel Jim langzaam een rebel en misschien een "beatnik" werd hij bereikte altijd uitstekende rangen. Zonder veel inspanning kon hij een 88,32 gemiddelde handhaven en maakte tweemaal het eerbroodje. Zijn IQ was 149 en noteerde op GEZETEN met goed 528 in math en 630 in mondeling. Zijn eerste echte inleiding aan muziek was wanneer als tiener hij de dunne staven op Route 1, dichtbij het Geloof van het Fort, om aan zwarte blauwsingers zou bezoeken te luisteren. Zijn seconde was tijdens universiteit toen hij zijn toekomstige keyboardist, Miniseries van de Straal ontmoette. Jim werd aangetrokken naar de muziek van de Straal en had vaak zijn bandspel gehoord. Rick en Ravens, de band van de Straal, speelden soms het Gezamenlijke Westen van Turkije in Santa Monica een staaf die in de nabijgelegen strandgemeenschap wordt gevestigd. Tijdens zijn universiteitsjaren, streefde Jim ook een andere kunstvorm na: hij maakte kleine vreemde schetsen van macabre cijfers die behandelden geweld, pedofilie, seksueel enz. Al dit leidde aan een nog vreemdere filmcarri . Spoedig zou hij alles zetten wat achter hem om een band met sommige universiteitsvrienden te beginnen. Zeer "het openbaren" bekijkt in Jim Morrison de muziekzaken innocently met begonnen wanneer terwijl bij de Universiteit van de Staat van Florida samen met zijn vriend, SAM Klan, Jim voorstelde zij een band beginnen. SAM was drummer maar was niet van mening dat zijn vaardigheden genoeg goed waren een deel van een band te worden. SAM was niet zelfs dat zeker van het zingen van Jim capaciteiten, maar Morrison werd bepaald om deze onderneming van de grond te krijgen. Het was ook Jim die zonder een gehele partij van gedachte met de naam van de band op de proppen kwam: DE "DEUREN." Hij zei dat er twee entiteiten, het geweten en onbekend zijn. Allebei worden gescheiden door een deur en dat wat hij wilde zijn, de Deur. Toen Jim zijn ouders meedeelde dat hij zijn universiteitsgraad ging weg werpen om zijn dromen als singer in een rotsband na te streven, zijn weggeknipte vader! Hij herinnerde snel Jim over de verlaten pianolessen en de tijd eraan die hij heeft geweigerd om de hymnes van Kerstmis met de familie te zingen. Vader van Jim was boos omdat hij allen had betaald dat het geld voor een universiteitsonderwijs en nu Jim bereid was om het allen op een gril weg te werpen. Na alles wat, Jim nooit zijn ouders opnieuw schreven. Spoedig na graduatie van UCLA in 1965, sloot aan Jim zich bij de hippiesc in het Strand van Veneti Het was tegelijkertijd, een klein artistiek gebied dat hippies, vluchtelingen en kunstenaars aantrok. De jonge mensen brachten hun tijd aan het strand rokende pot of het dalen zuur door. Tijdens die era, was LSD nog wettelijk en kon bij de lokale "hoofdwinkel worden gekocht." Veneti as aan Los Angeles wat Ha -As aan San Francisco Jim nam woonplaats onder een promenade op waar hij zijn tijd doorbracht die drugs neemt en gedichten schrijft, tot hij vriend Ray Manzarek tegenkwam, een vroegere medeklasgenoot. Ray was een keyboardist in een kleine lokale rotsband die tegen alle andere banden in het gebied worstelde. Om het groot te maken, wenste hij speciale iets of iemand om zijn band zo speciaal te maken dat het van de rest duidelijk uit zou komen. Weinig wist hij dat dat speciale "ding" zijn vriend Jim was. n van de "gedichten" die hadden het begint op het strand was "Hello, houd ik van u," (1965) die door een jong, lang dun zwart meisje werd ge pireerd dat naar hem liep aangezien hij op een strand van Veneti at. "Sidewalk crouches bij haar voeten zoals een hond die voor zoet bedelt iets u hoopt aan eke haar, u dwaas ziet? Hoopt u om dit duistere juweel te plukken? Ray werd uiterst indruk gemaakt op na het lezen van wat van het gedicht van Jim en voorstelde dat zij een band samenbrachten. Hij overtuigde Jim dat zij muziek aan zijn po e konden zetten en dat hij zijn gedichten op stadium "kon zingen". Jim had reeds een wens gehad om een band samen te brengen maar niet de visie of de leden gehad om het samen te brengen. Zij wierven twee nieuwe leden, Robbie Kroger, gitarist en John Tonsure, drummer aan en begonnen speel de clubs op de Strook van de Zonsondergang. Spoedig werden zij de erkenning die zij en zich op de "betere" clubs hebben verdiend bewogen. Door begin 1966, had de band ongeveer vijfentwintig originele liederen in hun repertoire. n waarvan het "Eind was," een lied niet over dood zoals de meesten maar over langzaam verdwenen liefde geloven. Met tegenzin ondertekende de Kiesvoorzitter van Verslagen, Horseman van de Punt de groep aan een opnamecontract. Zij sneden hun eerste album in 1967, de "Deuren" dat werd vrijgegeven en snel universele toejuiching ontving. Het "licht Mijn Brand" werd de eerste werkelijk grote enige klap van de groep en ontwierp hen toen aan aantal op de muziekgrafieken. Samen met hun klap, ontwikkelde Jim snel een reputatie voor onregelmatig openbaar gedrag op stadium. 9 December..1967 merkte eerste van vele incidenten terwijl in overleg. Tijdens een show in Nieuw Toevluchtsoord, Connecticut werd hij gearresteerd voor het proberen om een rel op te roepen door de menigte te vertellen dat de politie hem en journalist Patricia Genially met foeliecoulisse vlak v het overleg had bespoten. Dan in 1 Maart..1969, was Jim opnieuw bij het. Tijdens een ander overleg, dit keer in conservatief Miami, Florida, werd Morrison gearresteerd voor het blootstellen van op stadium en het gebruiken van profanity. De wettelijke problemen bewogen de groep ertoe om hun het boeken voor de verscheidene maanden daarna los te maken. Thankfully hadden zij nog hun klapverslagen die toeclip de grafieken voortzetten om hen in drugs, drank en vrouwen te houden. Geschonken door iemand wie anoniem wenst te blijven. Dit is het daadwerkelijke arrestatieverslag van Jim Morrison in Miami, Florida. Morrison werd gebracht aan proef en hurkte van de lasten van lewd en lascivious gedrag. Hij was nochtans, schuldig van onfatsoenlijke blootstelling en profanity en werd veroordeeld aan acht maanden in gevangenis. Het oordeel was een beroep gedaan en Jim bleef vrij op borgtocht. Vermoeid van de gehele sc en de perspectieven op het gaan gevangen zetten, Jim en meisje, bewoog Pamela zich aan Parijs, Frankrijk. De gehele tijd dat Morrison in Parijs was, zwaar dronk hij. Hij hield van wijnbistros en de koffie. Nu had hij bovenmatig gewicht bereikt en door zijn periode "Elvis" gegaan. Voor gelegenheid, zat Jim in een koffie drinkend toen hij sommige jonge geitjes opmerkte toting guitar gevallen. Na een tijdje dat hij over aan hun lijst heeft gelopen en gevraagd hen als zij waren Amerikanen. Zij zeiden dat zij waren en toen Morrison waar hij was van vroegen, erkennend niet de GROTE rotsster. Aangezien het zij al bijgewoonde UCLA bleek. Na twintig vragen, samen brachten de jonge geitjes definitief wie Morrison was. Na zich overvloedig het verontschuldigen, behandelde Jim hen aan dranken van whisky met bierjagers. Een paar dranken die tot een onvoorbereide jamzitting worden geleid met Jim, een ervaring ben ik zeker zij nooit vergaten. Rond 1 Juli..1971, om welk reden ook Morrison in een periode van despondency was uitgegleden. Hij dronk veel slechter dan ooit, maar probeerde op te houden met. In het midden van al deze chaos probeerde hij te schrijven. Jammer genoeg werd hij geblokkeerd, zouden de woorden niet stromen. Pamela werd ongerust gemaakt voor hem en zijn geestelijke staat. Zij probeerde om hem af te leiden en hem gelukkige onder geen beding te maken. Hij werd zelfs verzocht door vrienden om zich bij hen voor diner aan te sluiten de volgende dag, maar weigerde te gaan omdat hij niet hen met zijn gedeprimeerde staat wilde zadelen. Tot slot overreedden zij hem en hij bleef stil voor de volledige maaltijd. Na diner nam hij het huis van Pamela en ging alledgedly naar movie, "Achtervolgd" starring Robert Mitchum. Er is alot van tegenspraak betreffende zijn verblijfplaats die avond. Sommigen zeggen hij naar het gedeprimeerde Circus van het Broodje van de Rots ' n ' ging, zo dat hij of andere hero en O.D'd in het clubtoilet kocht. Vermoedelijk werd hij toen uitgevoerd de achterdeur en werd gedumpt bij zijn vlakte, in de badkuip. Een ander gerucht is dat hij Pamela verliet en voor de luchthaven leidde. De getuigen hebben ge t om hem zien te hebben inschepend een vliegtuig. Beroemdst van geruchten was dat na het lopen rond de hele nacht hij naar huis terugkeerde klaagde dat hij voelde en goed geen bad nam. Tijdens zijn bad, braakte hij een kleine hoeveelheid bloed uit. Dit was gemeenschappelijk voor hem en Pam dacht niet om het even wat verkeerd was. Spoedig ging zij en verliet hem in het bad naar bed. Later zij awoke omdat hij zich niet bij haar had aangesloten, die toen zij hem vond. Zijn wapens waren gedrapeerd over de kanten van de ton en zijn hoofd leunde terug, zijn lang gematteerd en nat haar. Hij had een grijns op zijn schoon geschoren gezicht. In eerste gedachte Pam speelde hij toen op een andere van zijn zieke grappen, maar merkte hij ademde en niet de de reanimatieeenheid van de brandafdeling riep. Na hen kwamen een arts en de politie op de sc aan. Het was te laat, was het het "Eind" voor Jim. Wat er ook op die fateful Vrijdag nacht gebeurde, weten wij dat op 5 Juli, de geruchten doorgaven dat hij dood was. De Engelse kranten riepen Verslagen Elektra om te verifi n al dan niet hij dood was. Niemand kende om het even wat. Het enige ding dat kon blijken hij was een verzegelde doodskist, een een ondertekend overlijdensakte en woord van Pamela dood was. De begrafenis regelingen werden snel gemaakt en werden in het geheim bevestigd. Pamela diende de overlijdensakte met de Amerikaanse Ambassade in, identificeert hem als James Douglas Morrison. Ook zei zij er geen andere levende verwanten waren. De offici doodsoorzaak werd vermeld als hartaanval. Op 7 Juli, werd zijn doodskist verminderd in een graf ' Chaise van La een Pere. Dit was de begraafplaats dat gravehunter, Jim Morrison uren zoekend de graven van beroemd zou doorbrengen: Edith Piaf, Oscar Wilde, Balzac, Bizet en Chopin. Doodskist van Morrison moest op 6 Juli, van 2001 worden geopend en hij ging aan Californi orden opnieuw gevestigd toen zijn "huur" verliep. Beide gebeurtenissen hebben nog voor te komen. Deze foto werd gegeven aan me door sommige zeer aardige mensen die ik bij het Boek Internationale Fest van Miami ontmoette. Ik verloor het document dat zij gaven me met hun naam, adres enz. Zo als iemand de foto wil eisen door te identificeren, me met de elektronische post versturen en ik zal u krediet voor de foto geven en zal het terug naar u verzenden. Drie later jaar, stierf het meisje Pamela Courson aan een herionoverdosis in Parijs. Zij ook was zevenentwintig op het tijdstip van haar dood. L.A. Vrouw die in de hand van Jim wordt geschreven Morrison's. Onlangs zag ik speciaal op televisie over deze twee kerels, misschien broers die de werkelijk reusachtige ventilators van Jim Morrison waren. Ik geloof zij ergens in Detroit leefden, kan me ik herinneren niet en het is niet van belang. In elk geval, beslisten zij een mislukking van Jim te maken en het te trekken aan Parijs om het op zijn graf op te richten. Eigenlijk keek de mislukking werkelijk goed en zou een ontzagwekkende toevoeging aan zijn graf geweest zijn. Ik weet niet waarom zij niet de familie contacteerden en vraag toestemming. Ik ben zeker de familie o.k. voor deze inspanning zou gegeven hebben. Zo zetten deze kerels de mislukking van de het levensgrootte van Jim in hun koffer (of reus hatbox, hoe een mislukking op een vliegtuig? draagt) en van gaan zij naar Frankrijk. Dit moet pre geweest zijn - 911 omdat zij geen problemen vervoerend de mislukking ontmoetten. Kon u, een bom die in de vorm van het hoofd van Jim wordt gevormd Morrison's veronderstellen? Tot slot worden zij aan de begraafplaats equpped met machtshulpmiddelen en wachten tot de begraafplaats of of sluitend wordt gesloten en er zeer rond weinig als geen mensen waren. Zodra zij denken is de kust duidelijk, beginnen zij en hamer bij het graf van Morrison boren om de mislukking te installeren. Natuurlijk lokale begraafplaats worden cops bijeengeroepen en spoedig verschijnen zij. In plaats van werkelijk gek het zijn bij deze twee kerels werden zij genomen met de schoonheid van het standbeeld. Het is zeer Frans om kunst te waarderen zelfs als er een misdaad in uitvoering vooruitgang is. Hoewel zij dachten was het gehele ding koel, zij nog een te doen baan hadden en arresteerden twee. Drie van hen, de twee kerels en de mislukking, gebracht=werden= aan de lokale Franse gevangenis, werden gevraagd en toen werden gedeporteerd terug naar de V.S. Dat min of meer was het eind van hun opdracht. Vertel me, wat zij dacht? HET "EIND" "Let's just say I was testing the bounds of reality. I was curious to see what would happen. That's all it was: just curiosity." -- Jim Morrison, Los Angeles, 1969 Eleven months after the marriage of Steve and Clara Morrison, Jim was born. His father was a conservative no nonsense Naval officer, while his mother was more of a free spirit, the daughter of a maverick lawyer from Wisconsin. Jim like most from that era, was the product of a wartime baby boom that occurred in the late forties. After World War II, the family moved to Melbourne, Florida where Steve was stationed. Unfortunately for Jim and his mother, his father was forced to leave, in order to go back to the Pacific to fly Hellcats from an aircraft carrier. For the next three years Jim and his mother would have to live with her husband's family in Clearway, Florida. Like his father, Jim had a very strict upbringing governed by Victorian cliches. In Jim's grandparents house, he was seen but rarely heard. Being older people they were very impatient with the boy. Things were not great for Clara either. Steve's parents were very religious people who did not drink, smoke nor tolerated any outlandish behavior. She was a young woman who longed for the Independence's that a home of her own could provide. Having little freedom in their house she longed for her husband's return. But for the sake of her marriage and her son Jim, she maintained the impassible and sometimes stuffy household that her in-laws provided. In 1946, she was relieved to see the Ward's end and to be rejoined with her husband once more. Despite the end of the war, military obligations would continue to keep Steve away from his family for long periods of time. Eventually the family left Florida and moved to Albuquerque, New Mexico where Steve became an instructor in one of the Milty's atomic weapons programs. Once while the seven year old Jim was traveling with his parents on a highway just outside of Albacore, they came upon a flipped truck that had been carrying Pueblo Indians. They had been ejected from the vehicle and were laying all over the road injured and dying. This incident affected Jim 's memory for many years. Frequently he would refer to the incident, claiming that one of the Indian's souls had entered his body at the time of their death. When Jim became a teenager his family moved again, this time to Alameda, California. Alameda is located near San Francisco and noted for it's naval air station. The lifestyle was aloft different than the one he was used to in New Mexico. Jim had to make the transition from the rural ways of Albacore to the new social nuances of Northern California. It was no longer cool to ride a bike to school, so Jim hoofed it a mile and a half each day. Clean Levis were out, so Jim had to inform his mother not to wash his jeans every week. To gain attention from fellow classmates he would do anything stupid just to be noticed. On one occasion, he tied a string around his ear and put the other end in his mouth. When asked what was he doing, his reply was that there was a tiny bucket in his throat and he was collecting saliva for medical tests. One of Jim's favorite pastimes was reading. He loved MAD magazine, but fell in love with Jack Kerouac's "On the Road." There he learned of a new term that would accompany a new lifestyle: Beatnik. Fortunately for Jim, the headquarters for all Banks was just a mere forty minutes away in North Beach. Jim and his friends would frequently visit North Beach, checking out all the shops and odd bookstores. He especially loved the bookstores that carried censored books. There he once met a local "famous" poet at one of these bookstores. The poet said hi and Jim ran. Although Jim was slowly becoming a rebel and perhaps a "beatnik" he always achieved excellent grades. Without much effort he was able to maintain a 88.32 average and twice made the honor roll. His IQ was 149 and scored well on the SAT with a 528 in math and 630 in the verbal. His first real introduction to music was when as a teenager he would visit the sleazy bars on Route 1, near Fort Belief, to listen to the black blues singers. His second was during college when he met his future keyboardist, Ray's Miniseries. Jim was attracted to Ray's music and had frequently heard his band play. Rick and the Ravens, Ray's band, sometimes played the Turkey Joint West in Santa Monica a bar located in the nearby beach community. During his college years, Jim also pursued another art form: he made little strange sketches of macabre figures that dealt with violence, pedophilia, sexually, etc. All this led up to an even stranger film career. Soon he would put all that behind him to start a band with some college friends. A very "revealing" look at Jim Morrison The music business began innocently when while at Florida State University along with his friend, Sam Klan, Jim suggested they start a band. Sam was a drummer but didn't feel that his skills were good enough to become part of a band. Sam wasn't even that sure of Jim's singing abilities, but Morrison was determined to get this venture off the ground. It was also Jim that without a whole lot of thought came up with the band's name: "THE DOORS." He said that there are two entities, the known and the unknown. Both are separated by a door and that's what he wanted to be, The Door. When Jim informed his parents that he was going to throw away his college degree to pursue his dreams as a singer in a rock band, his father flipped! He quickly reminded Jim about the abandoned piano lessons and the time he refused to sing Christmas carols with the family. Jim's father was angry because he had paid all that money for a college education and now Jim was prepared to throw it all away on a whim. After all that, Jim never wrote his parents again. Soon after graduation from UCLA in 1965, Jim joined the hippie scene in Venice Beach. It was at the time, a small artistic area that attracted hippies, runaways and artists. Young people spent their time on the beach smoking pot or dropping acid. During that era, LSD was still legal and could be purchased at the local "head shop." Venice was to Los Angeles what Haiti-Ashes to San Francisco Jim took up residence under a boardwalk where he spent his time taking drugs and writing poems, until he ran into friend Ray Manzarek, a former fellow classmate. Ray was a keyboardist in a small local rock band that was struggling against all the other bands in the area. In order to make it big, he needed something or someone special to make his band so special that it would stand out from the rest. Little did he know that that special "thing" was his friend Jim. One of the "poems" that had it's beginning on the beach was "Hello, I Love You," (1965) which was inspired by a young, long thin black girl who was walking towards him as he sat on a Venice beach. "Sidewalk crouches at her feet Like a dog that begs for something sweet Do you hope to eke her see, you fool? Do you hope to pluck this dusky jewel? Ray was extremely impressed after reading some of Jim's poem and suggested that they put together a band. He convinced Jim that they could put music to his poetry and that he could "sing" his poems on stage. Jim had already had a desire to put a band together but didn't have the vision or the members to get it together. They recruited two new members, Robbie Kroger, guitarist and John Tonsure, drummer and began playing the clubs on the Sunset Strip. Soon they were getting the recognition they deserved and moved on to the "better" clubs. By early 1966, the band had about twenty-five original songs in their repertoire. One of which was "The End," a song not about death as most believe but about faded love. Reluctantly Electoral Records president, Jag Horseman signed the group to a recording contract. They cut their first album in 1967, "The Doors" which was released and quickly received universal acclaim. "Light My Fire" became the group's first really big hit single and then projected them to number one on the music charts. Along with their hit, Jim quickly developed a reputation for erratic public behavior on stage. December 9, 1967 marked the first of many incidents while in concert. During a show in New Haven, Connecticut he was arrested for attempting to incite a riot by telling the crowd that the police had sprayed him and journalist Patricia Genially with mace backstage just before the concert. Then in March 1, 1969, Jim was at it again. During another concert, this time in conservative Miami, Florida, Morrison was arrested for exposing himself on stage and using profanity. The legal troubles caused the group to loose their bookings for the next several months. Thankfully they still had their hit records that continued toeclip the charts to keep them in drugs, drink and women. Donated by someone who wishes to remain anonymous. This is the actual arrest record of Jim Morrison in Miami, Florida. Morrison was brought to trial and squatted of the charges of lewd and lascivious behavior. He was however, guilty of indecent exposure and profanity and was sentenced to eight months in prison. The verdict was appealed and Jim remained free on bail. Tired of the whole scene and the prospects of going to jail, Jim and girlfriend, Pamela moved to Paris, France. The whole time that Morrison was in Paris, he drank heavily. He loved the wine bistros and cafes. By now he had gained excessive weight and was going through his "Elvis" period. On one occasion, Jim was sitting in a cafe drinking when he noticed some kids toting guitar cases. After a while he walked over to their table and asked them if they were Americans. They said that they were and then asked Morrison where he was from, not recognizing the BIG rock star. As it turned out they all attended UCLA. After twenty questions, the kids finally put together who Morrison was. After apologizing profusely, Jim treated them to drinks of whiskey with beer chasers. A few drinks led to an impromptu jam session with Jim, an experience I'm sure they never forgot. Around July 1, 1971, for whatever reason Morrison had slipped into a period of despondency. He was drinking far worse than ever, but was trying to quit. In the middle of all this chaos he was trying to write. Unfortunately he was blocked, the words would not flow. Pamela was worried for him and his mental state. She tried to distract him and make him happy to no avail. He was even invited by friends to join them for dinner the next day, but refused to go because he didn't want to saddle them with his depressed state. Finally they persuaded him and he remained quiet for the entire meal. After dinner he took Pamela home and alledgedly went to a movie, "Pursued" starring Robert Mitchum. There are alot of contradictions concerning his whereabouts that evening. Some say he went to the Rock 'n' Roll Circus, so depressed that he bought some heroin and O.D'd in the club lavatory. Supposedly he was then carried out the back door and dumped at his flat, in the bathtub. Another rumor is that he left Pamela and headed for the airport. Witnesses have claimed to have seen him boarding a plane. The most famous of rumors were that after walking around all night he returned home complained that he wasn't feeling well and took a bath. During his bath, he regurgitated a small quantity of blood. This was common for him and Pam didn't think anything was wrong. Soon she went to bed and left him in the bath. Later she awoke because he had not joined her, that's when she found him. His arms were draped over the sides of the tub and his head was leaning back, his long hair matted and wet. He had a grin on his clean shaven face. At first Pam thought he was playing another one of his sick jokes, but then noticed he wasn't breathing and called the fire department's resuscitation unit. After them a doctor and the police arrived on the scene. It was too late, it was "The End" for Jim. Whatever happened on that fateful Friday night, we know that on July 5th, rumors circulated that he was dead. English newspapers were calling Elektra Records to verify whether or not he was dead. No one knew anything. The only thing that could prove he was dead was a sealed coffin, a signed death certificate and Pamela's word. Funeral arrangements were quickly made and secretly confirmed. Pamela filed the death certificate with the American Embassy, identifying him as James Douglas Morrison. Also she said there were no other living relatives. The official cause of death was listed as a heart attack. On July 7th, his coffin was lowered into a grave a Pere' La Chaise. This was the cemetery that gravehunter, Jim Morrison would spend hours looking for the graves of the famous: Edith Piaf, Oscar Wilde, Balzac, Bizet and Chopin. Morrison's coffin was to be opened on July 6th, of 2001 and he was going to be relocated to California when his "lease" expired. Both events have yet to occur. This photo was given to me by some very nice people whom I met at the Miami Book Fest International. I lost the paper that they gave me with their name, address etc. So if someone wants to claim the photo by identifying themselves, email me and I'll give you credit for the photo and send it back to you. Three years later, girlfriend Pamela Courson died of a herion overdose in Paris. She too was twenty-seven at the time of her death. L.A. Woman written in Jim Morrison's hand. Recently I saw a special on television about these two guys, perhaps brothers who were really huge Jim Morrison fans. I believe they lived in Detroit somewhere, I can't remember and it doesn't matter. Anyway, they decided to make a bust of Jim and lug it to Paris to erect it on his grave. Actually the bust really looked good and would have been an awesome addition to his grave. I don't know why they didn't contact the family and ask permission. I'm sure the family would have given the okay for this endeavor. So these guys put the life size bust of Jim in their suitcase (or giant hatbox, how does one carry a bust on a plane?) and off they go to France. This must have been pre- 911 because they didn't encounter any problems transporting the bust. Could you imagine, a bomb molded in the shape of Jim Morrison's head? Finally they get to the cemetery equpped with power tools and wait until the cemetery is either closed or closing and there were very little if no people around. As soon as they think the coast is clear, they commence to drill and hammer at Morrison's grave to install the bust. Of course the local cemetery cops are summoned and soon they appear. Instead of really being mad at these two guys they were taken with the beauty of the statue. It's very French to appreciate art even if there is a crime in progress. Although they thought the whole thing was cool, they still had a job to do and arrested the two. The three of them, the two guys and the bust, were brought to the local French jail, questioned and then deported back to the U.S. That more or less was the end of their mission. Tell me, what were they thinking? "THE END" (Less)
Freddie & The Dreamers
Freddie and the Dreamers were a British musical band who had a number of hit records between May (More) Freddie and the Dreamers were a British musical band who had a number of hit records between May 1963 and November 1965. Their act was based around the comic antics of the 5-foot-3-inch-tall (1.60m) Freddie Garrity, who was famous for bouncing around the stage with arms and legs flying. UK history he band consisted of Freddie Garrity (born Manchester, Lancashire 14 November 1936 died 19 May 2006),[1] vocals, Roy Crewdson (born Manchester May 29, 1941 ), guitar, Derek Quinn (born Manchester May 24, 1942, ), guitar and harmonica, Peter Birrell (born Manchester May 9, 1941, ), bass, and Bernie Dwyer (born Manchester December 4, 1940, died December 4, 2002), drums. Although the band were grouped as a part of the Merseybeat sound phenomenon that The Beatles exploded around the world in the wake of Beatlemania, they came from Manchester, and were the first such non-Liverpool, non-Brian Epstein-managed band to break through in the UK. Prior to becoming a singer, Garrity worked as a milkman in Manchester. [2] They had four Top Ten UK hits: a cover of James Ray's hit "If You Gotta Make a Fool of Somebody", which reached number 3 in the charts in mid-1963, "I'm Telling You Now", (number 2 in August), "You Were Made For Me", (number 3 in November) and "I Understand", which hit the number 5 spot in November 1964. Super session guitarist Big Jim Sullivan played on a majority of the records most notably on "Over You", "I Understand", "A Little You", "Thou Shalt Not Steal", "Just For You" and best of all, a cover version of Paul Anka's "I Love You Baby". 1964 album You Were Made For Me, CD cover The group would appear on stage and perform pre-rehearsed, synchronised wacky dance routines. While it is refreshing to have a band that does not take itself seriously, their show was probably more suited for the seaside show at the end of the pier than for a rock festival.[citation needed] Their success was more down to image than music,[citation needed] with Freddie's Buddy Holly-on-speed stage persona, Pete's dropped jaw and Derek's sinister dark glasses. Freddie and the Dreamers could make hit records of songs that other "serious" bands had turned down as "unsuitable for beat groups" by infusing even the slightest of songs with pep-charged performances filled with their trademark humour and zest.[citation needed] "You Were Made for Me", which was turned down by The Searchers is an example of this. It would probably sound unberably twee if delivered by a more 'earnest' singer or band, but it became a memorable and likeable hit in the unpretentious hands of Freddie & co.[citation needed] Some of their Merseybeat styled records like "I Just Don't Understand" (a cover of Ann-Margret) compare well with the best of Merseybeat.[citation needed] The band did have musical ability, and at their peak of popularity were probably second only to the Beatles[citation needed] so far as fame is concerned. Although they did not play on all the records, The Dreamers showed themselves to be quite competent instrumentally and their vocal harmonies were quite clever. Anecdotally, their EMI A&R man, John Burgess noted when reviewing their audition of "If You Gotta...Somebody", he was considering rejecting them for one fault or another but ultimately discovered he couldn't get their rendition out of his head-the whole being greater than the sum of its parts.[citation needed] In the end success for the group was limited. Neither their music nor their stage act moved with the times, and they faded along with merseybeat. Although Freddie Garrity or Derek Quinn might contribute the odd co-written song, their inability to write their own material severely hobbled them. Despite Freddie's innocent novelty appeal, the Dreamers had a "wrong-side-of-the-law" look, a similar mix to that of their Merseybeat rivals Gerry & the Pacemakers, which made both groups looked older, "square" and past their sell-by date. This "mums and dads" appeal was a big contrast to image of The Beatles and the young and trendy beat combos starting to emerge, such as The Dave Clark Five, The Who, The Small Faces or The Kinks. Television shows such as Ready Steady Go! subtly stressed the point. Freddie and the Dreamers were also happy to appear on the popular BBC children's show Blue Peter. They did have the sense to move from mainstream rock and roll into children's entertainment, and were working in cabaret until their split up in 1968, thus extending their career a little longer than most other merseybeat groups. They appeared in four British films: "What a Crazy World" with singer Joe Brown, "Seaside Swingers", "Just for You" and "The Cuckoo Patrol". Between 1971 and 1973 Garrity and Birrell appeared in the UK ITV children's show Little Big Time, a zany music/talent/adventure show with audience participation [3] [edit] US fame As their popularity declined in the UK, Freddie and the Dreamers enjoyed a brief spell of fame in America, riding the wave of the British Invasion when the American teen public was hungry for any British pop music. As happened with many British EMI groups at that time their recordings were refused by EMI's American arm Capitol Records, and the Dreamers' 1965 releases and re-releases appeared on assorted labels. They recorded on Capitol's new subsidiary Tower, and Philips' Mercury Records label. "I'm Telling You Now", which had been co-written by Garrity and Mitch Murray, reached Number 1 on the US charts in Spring 1965. They were the first of three consecuitve groups from Manchester to have Number 1 hits that spring, the others being Wayne Fontana and the Mindbenders and Herman's Hermits. Their next biggest US hit was "Do the Freddie" at number 18, intended to inspire "The Freddie" (sic) as a dance craze. (The band's late 1965 album, Do the Freddie, even included diagrams from legendary dance instructor Arthur Murray on how to perform the routines exactly.) At their US peak, a TV series featuring the band and British actor Terry-Thomas was bruited but never came to fruition. [edit] Legacy In the 1980 Rolling Stone History of Rock & Roll, writer Lester Bangs paid tribute of a kind to the group: "... Freddie and the Dreamers [had] no masterpiece but a plentitude of talentless idiocy and enough persistence to get four albums and one film soundtrack released ... the Dreamers looked as thuggish as Freddie looked dippy ... Freddie and the Dreamers represented a triumph of rock as cretinous swill, and as such should be not only respected, but given their place in history." Freddie and the Dreamers had an unwitting role to play in rock history. In an interview, Paul McCartney said that the Freddie and the Dreamers's version of "If You Gotta Make A Fool Of Somebody" was a Beatles arrangement. The Beatles played it one night in Manchester. Next thing, Freddie and Co had copied it, and were performing this arrangement themselves. Because of this incident, The Beatles decided to concentrate on their own compositions instead. And the rest is History. The Beatles forgave Freddie and the Dreamers, and invited them to do a guest appearance in their 1964 Christmas Special. Freddie and the Dreamers, with a few different line-ups of newer Dreamers, remained a touring band into the 1990s. They appeared with other artists from the same era such as Gerry & the Pacemakers, The Troggs and Peter Noone of Herman's Hermits. Garrity retired due to pulmonary hypertension, and died on 19 May 2006 [4] . Drummer Dwyer died on 4 December 2002 of lung cancer; Birrell became a taxi driver. Crewdson now runs a bar in Tenerife, while Quinn lives in Cheshire and is in distribution. [edit] (Less)
Groups results for: happy end 1971 Jim Morrison: De Deuren: Luide po e in het priv liegtuig van de Deur (aangezien zij aan een jol vliegen) Jim Morrison December 8, 1943 - July 3, 1971 Jim Morrison 8 December..1943 - 3 (More) Jim Morrison December 8, 1943 - July 3, 1971 Jim Morrison 8 December..1943 - 3 Juli..1971 "Zeg enkel ik de grenzen van werkelijkheid testte. Ik was nieuwsgierig om te zien wat zou gebeuren. Dat was allen het: nieuwsgierigheid enkel." -- Jim Morrison, Los Angeles, 1969 Elf maanden na het huwelijk van Steve en Clara Morrison, was Jim geboren. Zijn vader was conservatief geen onzin Zeeambtenaar, terwijl zijn moeder meer van een vrije geest, de dochter van een non-conformistadvocaat van Wisconsin was. Jim als de meesten van die era, was het product van een geboortengolf in oorlogstijd die in de recente jaren '40 voorkwam. Na Oorlog van de Wereld II, bewoog de familie zich aan Melbourne, Florida waar Steve werd geplaatst. Jammer genoeg voor Jim en zijn moeder, werd zijn vader gedwongen weggaan, aan de Stille Oceaan teruggaan om Hellcats van een vliegdekschip te vliegen. Voor de volgende drie jaar zouden Jim en zijn moeder met de familie van haar echtgenoot in Clearway, Florida moeten leven. Als zijn vader, had Jim een zeer strikte opvoeding die door Victorian cliches wordt geregeerd. In de grootoudershuis van Jim, werd hij gezien maar werd zelden gehoord. Zijnd oudere mensen waren zij zeer impatient met de jongen. De dingen waren niet groot ook niet voor Clara. Ouders van Steve waren zeer godsdienstige mensen die niet, roken dronken noch tolereerden om het even welk outlandish gedrag. Zij was een jonge vrouw die voor de Onafhankelijkheid longed die een huis van haar kon verstrekken. Hebbend weinig vrijheid in hun huis dat zij voor de terugkeer van haar echtgenoot longed. Maar omwille van haar huwelijk en de haar zoon Jim, handhaafde zij het impassible en soms stuffy huishouden dat haar schoonouders verstrekten. In 1946, was zij verlicht om het eind van de Afdeling te zien en met haar echtgenoot weer eens worden weer verenigd. Ondanks het eind van de oorlog, zouden de militaire verplichtingen Steve vanaf zijn familie voor lange tijdspannes blijven houden. Uiteindelijk verliet de familie Florida en bewoog zich aan Albuquerque, New Mexico waar Steve een instructeur in van de de atoomwapensprogramma's van Milty werd. Zodra terwijl zeven yaer-oude Jim met zijn ouders op een weg enkel buiten Albacore reisten, zij op een weggeknipte vrachtwagen kwamen die Pueblo Indi had gedragen. Zij waren uitgeworpen van het voertuig en gelegd helemaal over de verwonde weg en stierven. Dit incident be loedde het geheugen van Jim ' s vele jaren. Vaak zou hij verwijzen naar het incident beweert, dat dat van de zielen van de Indi zijn lichaam op het tijdstip van hun dood was ingegaan. Toen Jim een tiener zijn opnieuw bewogen familie werd, dit keer aan Alameda, Californi Alameda wordt gevestigd dichtbij San Francisco en nota genomen van voor het is zeeluchtpost. De levensstijl was omhoog verschillend dan hij aan in New Mexico werd gebruikt. Jim moest de overgang van de landelijke manieren van Albacore aan de nieuwe sociale nuancen van Noordelijk Californi aken. Het was niet meer koel om een fiets aan school, zo hoofed Jim te berijden het een mijl en de helft elke dag. Schone Levis was uit, zodat moest Jim zijn moeder informeren om zijn jeans niet te wassen elke week. Aandacht van medeklasgenoten doen bereiken zou hij om het even wat enkel stom om worden opgemerkt. Voor gelegenheid, bond hij een koord rond zijn oor en zette het andere eind in zijn mond. Wanneer gevraagd wat hij die was, zijn antwoord was doet dat er een uiterst kleine emmer in zijn keel was en hij verzamelde speeksel voor medische tests. n van favoriete pastimes van Jim las. Hij hield MAD van tijdschrift, maar viel in liefde met Jack Kerouac's "op de Weg." Daar leerde hij van een nieuwe termijn die een nieuwe levensstijl zou begeleiden: Beatnik. Gelukkig voor Jim, was het hoofdkwartier voor alle Banken enkel zuivere veertig minuten weg in het Strand van het Noorden. Jim en zijn vrienden zouden vaak het Strand van het Noorden bezoeken, controlerend alle winkels en oneven boekhandels. Hij hield vooral van de boekhandels die gecensureerde boeken droegen. Daar ontmoette hij eens een lokale "beroemde" dichter bij van deze boekhandels. De bovengenoemde dichter hallo en Jim liepen. Hoewel Jim langzaam een rebel en misschien een "beatnik" werd hij bereikte altijd uitstekende rangen. Zonder veel inspanning kon hij een 88,32 gemiddelde handhaven en maakte tweemaal het eerbroodje. Zijn IQ was 149 en noteerde op GEZETEN met goed 528 in math en 630 in mondeling. Zijn eerste echte inleiding aan muziek was wanneer als tiener hij de dunne staven op Route 1, dichtbij het Geloof van het Fort, om aan zwarte blauwsingers zou bezoeken te luisteren. Zijn seconde was tijdens universiteit toen hij zijn toekomstige keyboardist, Miniseries van de Straal ontmoette. Jim werd aangetrokken naar de muziek van de Straal en had vaak zijn bandspel gehoord. Rick en Ravens, de band van de Straal, speelden soms het Gezamenlijke Westen van Turkije in Santa Monica een staaf die in de nabijgelegen strandgemeenschap wordt gevestigd. Tijdens zijn universiteitsjaren, streefde Jim ook een andere kunstvorm na: hij maakte kleine vreemde schetsen van macabre cijfers die behandelden geweld, pedofilie, seksueel enz. Al dit leidde aan een nog vreemdere filmcarri . Spoedig zou hij alles zetten wat achter hem om een band met sommige universiteitsvrienden te beginnen. Zeer "het openbaren" bekijkt in Jim Morrison de muziekzaken innocently met begonnen wanneer terwijl bij de Universiteit van de Staat van Florida samen met zijn vriend, SAM Klan, Jim voorstelde zij een band beginnen. SAM was drummer maar was niet van mening dat zijn vaardigheden genoeg goed waren een deel van een band te worden. SAM was niet zelfs dat zeker van het zingen van Jim capaciteiten, maar Morrison werd bepaald om deze onderneming van de grond te krijgen. Het was ook Jim die zonder een gehele partij van gedachte met de naam van de band op de proppen kwam: DE "DEUREN." Hij zei dat er twee entiteiten, het geweten en onbekend zijn. Allebei worden gescheiden door een deur en dat wat hij wilde zijn, de Deur. Toen Jim zijn ouders meedeelde dat hij zijn universiteitsgraad ging weg werpen om zijn dromen als singer in een rotsband na te streven, zijn weggeknipte vader! Hij herinnerde snel Jim over de verlaten pianolessen en de tijd eraan die hij heeft geweigerd om de hymnes van Kerstmis met de familie te zingen. Vader van Jim was boos omdat hij allen had betaald dat het geld voor een universiteitsonderwijs en nu Jim bereid was om het allen op een gril weg te werpen. Na alles wat, Jim nooit zijn ouders opnieuw schreven. Spoedig na graduatie van UCLA in 1965, sloot aan Jim zich bij de hippiesc in het Strand van Veneti Het was tegelijkertijd, een klein artistiek gebied dat hippies, vluchtelingen en kunstenaars aantrok. De jonge mensen brachten hun tijd aan het strand rokende pot of het dalen zuur door. Tijdens die era, was LSD nog wettelijk en kon bij de lokale "hoofdwinkel worden gekocht." Veneti as aan Los Angeles wat Ha -As aan San Francisco Jim nam woonplaats onder een promenade op waar hij zijn tijd doorbracht die drugs neemt en gedichten schrijft, tot hij vriend Ray Manzarek tegenkwam, een vroegere medeklasgenoot. Ray was een keyboardist in een kleine lokale rotsband die tegen alle andere banden in het gebied worstelde. Om het groot te maken, wenste hij speciale iets of iemand om zijn band zo speciaal te maken dat het van de rest duidelijk uit zou komen. Weinig wist hij dat dat speciale "ding" zijn vriend Jim was. n van de "gedichten" die hadden het begint op het strand was "Hello, houd ik van u," (1965) die door een jong, lang dun zwart meisje werd ge pireerd dat naar hem liep aangezien hij op een strand van Veneti at. "Sidewalk crouches bij haar voeten zoals een hond die voor zoet bedelt iets u hoopt aan eke haar, u dwaas ziet? Hoopt u om dit duistere juweel te plukken? Ray werd uiterst indruk gemaakt op na het lezen van wat van het gedicht van Jim en voorstelde dat zij een band samenbrachten. Hij overtuigde Jim dat zij muziek aan zijn po e konden zetten en dat hij zijn gedichten op stadium "kon zingen". Jim had reeds een wens gehad om een band samen te brengen maar niet de visie of de leden gehad om het samen te brengen. Zij wierven twee nieuwe leden, Robbie Kroger, gitarist en John Tonsure, drummer aan en begonnen speel de clubs op de Strook van de Zonsondergang. Spoedig werden zij de erkenning die zij en zich op de "betere" clubs hebben verdiend bewogen. Door begin 1966, had de band ongeveer vijfentwintig originele liederen in hun repertoire. n waarvan het "Eind was," een lied niet over dood zoals de meesten maar over langzaam verdwenen liefde geloven. Met tegenzin ondertekende de Kiesvoorzitter van Verslagen, Horseman van de Punt de groep aan een opnamecontract. Zij sneden hun eerste album in 1967, de "Deuren" dat werd vrijgegeven en snel universele toejuiching ontving. Het "licht Mijn Brand" werd de eerste werkelijk grote enige klap van de groep en ontwierp hen toen aan aantal op de muziekgrafieken. Samen met hun klap, ontwikkelde Jim snel een reputatie voor onregelmatig openbaar gedrag op stadium. 9 December..1967 merkte eerste van vele incidenten terwijl in overleg. Tijdens een show in Nieuw Toevluchtsoord, Connecticut werd hij gearresteerd voor het proberen om een rel op te roepen door de menigte te vertellen dat de politie hem en journalist Patricia Genially met foeliecoulisse vlak v het overleg had bespoten. Dan in 1 Maart..1969, was Jim opnieuw bij het. Tijdens een ander overleg, dit keer in conservatief Miami, Florida, werd Morrison gearresteerd voor het blootstellen van op stadium en het gebruiken van profanity. De wettelijke problemen bewogen de groep ertoe om hun het boeken voor de verscheidene maanden daarna los te maken. Thankfully hadden zij nog hun klapverslagen die toeclip de grafieken voortzetten om hen in drugs, drank en vrouwen te houden. Geschonken door iemand wie anoniem wenst te blijven. Dit is het daadwerkelijke arrestatieverslag van Jim Morrison in Miami, Florida. Morrison werd gebracht aan proef en hurkte van de lasten van lewd en lascivious gedrag. Hij was nochtans, schuldig van onfatsoenlijke blootstelling en profanity en werd veroordeeld aan acht maanden in gevangenis. Het oordeel was een beroep gedaan en Jim bleef vrij op borgtocht. Vermoeid van de gehele sc en de perspectieven op het gaan gevangen zetten, Jim en meisje, bewoog Pamela zich aan Parijs, Frankrijk. De gehele tijd dat Morrison in Parijs was, zwaar dronk hij. Hij hield van wijnbistros en de koffie. Nu had hij bovenmatig gewicht bereikt en door zijn periode "Elvis" gegaan. Voor gelegenheid, zat Jim in een koffie drinkend toen hij sommige jonge geitjes opmerkte toting guitar gevallen. Na een tijdje dat hij over aan hun lijst heeft gelopen en gevraagd hen als zij waren Amerikanen. Zij zeiden dat zij waren en toen Morrison waar hij was van vroegen, erkennend niet de GROTE rotsster. Aangezien het zij al bijgewoonde UCLA bleek. Na twintig vragen, samen brachten de jonge geitjes definitief wie Morrison was. Na zich overvloedig het verontschuldigen, behandelde Jim hen aan dranken van whisky met bierjagers. Een paar dranken die tot een onvoorbereide jamzitting worden geleid met Jim, een ervaring ben ik zeker zij nooit vergaten. Rond 1 Juli..1971, om welk reden ook Morrison in een periode van despondency was uitgegleden. Hij dronk veel slechter dan ooit, maar probeerde op te houden met. In het midden van al deze chaos probeerde hij te schrijven. Jammer genoeg werd hij geblokkeerd, zouden de woorden niet stromen. Pamela werd ongerust gemaakt voor hem en zijn geestelijke staat. Zij probeerde om hem af te leiden en hem gelukkige onder geen beding te maken. Hij werd zelfs verzocht door vrienden om zich bij hen voor diner aan te sluiten de volgende dag, maar weigerde te gaan omdat hij niet hen met zijn gedeprimeerde staat wilde zadelen. Tot slot overreedden zij hem en hij bleef stil voor de volledige maaltijd. Na diner nam hij het huis van Pamela en ging alledgedly naar movie, "Achtervolgd" starring Robert Mitchum. Er is alot van tegenspraak betreffende zijn verblijfplaats die avond. Sommigen zeggen hij naar het gedeprimeerde Circus van het Broodje van de Rots ' n ' ging, zo dat hij of andere hero en O.D'd in het clubtoilet kocht. Vermoedelijk werd hij toen uitgevoerd de achterdeur en werd gedumpt bij zijn vlakte, in de badkuip. Een ander gerucht is dat hij Pamela verliet en voor de luchthaven leidde. De getuigen hebben ge t om hem zien te hebben inschepend een vliegtuig. Beroemdst van geruchten was dat na het lopen rond de hele nacht hij naar huis terugkeerde klaagde dat hij voelde en goed geen bad nam. Tijdens zijn bad, braakte hij een kleine hoeveelheid bloed uit. Dit was gemeenschappelijk voor hem en Pam dacht niet om het even wat verkeerd was. Spoedig ging zij en verliet hem in het bad naar bed. Later zij awoke omdat hij zich niet bij haar had aangesloten, die toen zij hem vond. Zijn wapens waren gedrapeerd over de kanten van de ton en zijn hoofd leunde terug, zijn lang gematteerd en nat haar. Hij had een grijns op zijn schoon geschoren gezicht. In eerste gedachte Pam speelde hij toen op een andere van zijn zieke grappen, maar merkte hij ademde en niet de de reanimatieeenheid van de brandafdeling riep. Na hen kwamen een arts en de politie op de sc aan. Het was te laat, was het het "Eind" voor Jim. Wat er ook op die fateful Vrijdag nacht gebeurde, weten wij dat op 5 Juli, de geruchten doorgaven dat hij dood was. De Engelse kranten riepen Verslagen Elektra om te verifi n al dan niet hij dood was. Niemand kende om het even wat. Het enige ding dat kon blijken hij was een verzegelde doodskist, een een ondertekend overlijdensakte en woord van Pamela dood was. De begrafenis regelingen werden snel gemaakt en werden in het geheim bevestigd. Pamela diende de overlijdensakte met de Amerikaanse Ambassade in, identificeert hem als James Douglas Morrison. Ook zei zij er geen andere levende verwanten waren. De offici doodsoorzaak werd vermeld als hartaanval. Op 7 Juli, werd zijn doodskist verminderd in een graf ' Chaise van La een Pere. Dit was de begraafplaats dat gravehunter, Jim Morrison uren zoekend de graven van beroemd zou doorbrengen: Edith Piaf, Oscar Wilde, Balzac, Bizet en Chopin. Doodskist van Morrison moest op 6 Juli, van 2001 worden geopend en hij ging aan Californi orden opnieuw gevestigd toen zijn "huur" verliep. Beide gebeurtenissen hebben nog voor te komen. Deze foto werd gegeven aan me door sommige zeer aardige mensen die ik bij het Boek Internationale Fest van Miami ontmoette. Ik verloor het document dat zij gaven me met hun naam, adres enz. Zo als iemand de foto wil eisen door te identificeren, me met de elektronische post versturen en ik zal u krediet voor de foto geven en zal het terug naar u verzenden. Drie later jaar, stierf het meisje Pamela Courson aan een herionoverdosis in Parijs. Zij ook was zevenentwintig op het tijdstip van haar dood. L.A. Vrouw die in de hand van Jim wordt geschreven Morrison's. Onlangs zag ik speciaal op televisie over deze twee kerels, misschien broers die de werkelijk reusachtige ventilators van Jim Morrison waren. Ik geloof zij ergens in Detroit leefden, kan me ik herinneren niet en het is niet van belang. In elk geval, beslisten zij een mislukking van Jim te maken en het te trekken aan Parijs om het op zijn graf op te richten. Eigenlijk keek de mislukking werkelijk goed en zou een ontzagwekkende toevoeging aan zijn graf geweest zijn. Ik weet niet waarom zij niet de familie contacteerden en vraag toestemming. Ik ben zeker de familie o.k. voor deze inspanning zou gegeven hebben. Zo zetten deze kerels de mislukking van de het levensgrootte van Jim in hun koffer (of reus hatbox, hoe een mislukking op een vliegtuig? draagt) en van gaan zij naar Frankrijk. Dit moet pre geweest zijn - 911 omdat zij geen problemen vervoerend de mislukking ontmoetten. Kon u, een bom die in de vorm van het hoofd van Jim wordt gevormd Morrison's veronderstellen? Tot slot worden zij aan de begraafplaats equpped met machtshulpmiddelen en wachten tot de begraafplaats of of sluitend wordt gesloten en er zeer rond weinig als geen mensen waren. Zodra zij denken is de kust duidelijk, beginnen zij en hamer bij het graf van Morrison boren om de mislukking te installeren. Natuurlijk lokale begraafplaats worden cops bijeengeroepen en spoedig verschijnen zij. In plaats van werkelijk gek het zijn bij deze twee kerels werden zij genomen met de schoonheid van het standbeeld. Het is zeer Frans om kunst te waarderen zelfs als er een misdaad in uitvoering vooruitgang is. Hoewel zij dachten was het gehele ding koel, zij nog een te doen baan hadden en arresteerden twee. Drie van hen, de twee kerels en de mislukking, gebracht=werden= aan de lokale Franse gevangenis, werden gevraagd en toen werden gedeporteerd terug naar de V.S. Dat min of meer was het eind van hun opdracht. Vertel me, wat zij dacht? HET "EIND" "Let's just say I was testing the bounds of reality. I was curious to see what would happen. That's all it was: just curiosity." -- Jim Morrison, Los Angeles, 1969 Eleven months after the marriage of Steve and Clara Morrison, Jim was born. His father was a conservative no nonsense Naval officer, while his mother was more of a free spirit, the daughter of a maverick lawyer from Wisconsin. Jim like most from that era, was the product of a wartime baby boom that occurred in the late forties. After World War II, the family moved to Melbourne, Florida where Steve was stationed. Unfortunately for Jim and his mother, his father was forced to leave, in order to go back to the Pacific to fly Hellcats from an aircraft carrier. For the next three years Jim and his mother would have to live with her husband's family in Clearway, Florida. Like his father, Jim had a very strict upbringing governed by Victorian cliches. In Jim's grandparents house, he was seen but rarely heard. Being older people they were very impatient with the boy. Things were not great for Clara either. Steve's parents were very religious people who did not drink, smoke nor tolerated any outlandish behavior. She was a young woman who longed for the Independence's that a home of her own could provide. Having little freedom in their house she longed for her husband's return. But for the sake of her marriage and her son Jim, she maintained the impassible and sometimes stuffy household that her in-laws provided. In 1946, she was relieved to see the Ward's end and to be rejoined with her husband once more. Despite the end of the war, military obligations would continue to keep Steve away from his family for long periods of time. Eventually the family left Florida and moved to Albuquerque, New Mexico where Steve became an instructor in one of the Milty's atomic weapons programs. Once while the seven year old Jim was traveling with his parents on a highway just outside of Albacore, they came upon a flipped truck that had been carrying Pueblo Indians. They had been ejected from the vehicle and were laying all over the road injured and dying. This incident affected Jim 's memory for many years. Frequently he would refer to the incident, claiming that one of the Indian's souls had entered his body at the time of their death. When Jim became a teenager his family moved again, this time to Alameda, California. Alameda is located near San Francisco and noted for it's naval air station. The lifestyle was aloft different than the one he was used to in New Mexico. Jim had to make the transition from the rural ways of Albacore to the new social nuances of Northern California. It was no longer cool to ride a bike to school, so Jim hoofed it a mile and a half each day. Clean Levis were out, so Jim had to inform his mother not to wash his jeans every week. To gain attention from fellow classmates he would do anything stupid just to be noticed. On one occasion, he tied a string around his ear and put the other end in his mouth. When asked what was he doing, his reply was that there was a tiny bucket in his throat and he was collecting saliva for medical tests. One of Jim's favorite pastimes was reading. He loved MAD magazine, but fell in love with Jack Kerouac's "On the Road." There he learned of a new term that would accompany a new lifestyle: Beatnik. Fortunately for Jim, the headquarters for all Banks was just a mere forty minutes away in North Beach. Jim and his friends would frequently visit North Beach, checking out all the shops and odd bookstores. He especially loved the bookstores that carried censored books. There he once met a local "famous" poet at one of these bookstores. The poet said hi and Jim ran. Although Jim was slowly becoming a rebel and perhaps a "beatnik" he always achieved excellent grades. Without much effort he was able to maintain a 88.32 average and twice made the honor roll. His IQ was 149 and scored well on the SAT with a 528 in math and 630 in the verbal. His first real introduction to music was when as a teenager he would visit the sleazy bars on Route 1, near Fort Belief, to listen to the black blues singers. His second was during college when he met his future keyboardist, Ray's Miniseries. Jim was attracted to Ray's music and had frequently heard his band play. Rick and the Ravens, Ray's band, sometimes played the Turkey Joint West in Santa Monica a bar located in the nearby beach community. During his college years, Jim also pursued another art form: he made little strange sketches of macabre figures that dealt with violence, pedophilia, sexually, etc. All this led up to an even stranger film career. Soon he would put all that behind him to start a band with some college friends. A very "revealing" look at Jim Morrison The music business began innocently when while at Florida State University along with his friend, Sam Klan, Jim suggested they start a band. Sam was a drummer but didn't feel that his skills were good enough to become part of a band. Sam wasn't even that sure of Jim's singing abilities, but Morrison was determined to get this venture off the ground. It was also Jim that without a whole lot of thought came up with the band's name: "THE DOORS." He said that there are two entities, the known and the unknown. Both are separated by a door and that's what he wanted to be, The Door. When Jim informed his parents that he was going to throw away his college degree to pursue his dreams as a singer in a rock band, his father flipped! He quickly reminded Jim about the abandoned piano lessons and the time he refused to sing Christmas carols with the family. Jim's father was angry because he had paid all that money for a college education and now Jim was prepared to throw it all away on a whim. After all that, Jim never wrote his parents again. Soon after graduation from UCLA in 1965, Jim joined the hippie scene in Venice Beach. It was at the time, a small artistic area that attracted hippies, runaways and artists. Young people spent their time on the beach smoking pot or dropping acid. During that era, LSD was still legal and could be purchased at the local "head shop." Venice was to Los Angeles what Haiti-Ashes to San Francisco Jim took up residence under a boardwalk where he spent his time taking drugs and writing poems, until he ran into friend Ray Manzarek, a former fellow classmate. Ray was a keyboardist in a small local rock band that was struggling against all the other bands in the area. In order to make it big, he needed something or someone special to make his band so special that it would stand out from the rest. Little did he know that that special "thing" was his friend Jim. One of the "poems" that had it's beginning on the beach was "Hello, I Love You," (1965) which was inspired by a young, long thin black girl who was walking towards him as he sat on a Venice beach. "Sidewalk crouches at her feet Like a dog that begs for something sweet Do you hope to eke her see, you fool? Do you hope to pluck this dusky jewel? Ray was extremely impressed after reading some of Jim's poem and suggested that they put together a band. He convinced Jim that they could put music to his poetry and that he could "sing" his poems on stage. Jim had already had a desire to put a band together but didn't have the vision or the members to get it together. They recruited two new members, Robbie Kroger, guitarist and John Tonsure, drummer and began playing the clubs on the Sunset Strip. Soon they were getting the recognition they deserved and moved on to the "better" clubs. By early 1966, the band had about twenty-five original songs in their repertoire. One of which was "The End," a song not about death as most believe but about faded love. Reluctantly Electoral Records president, Jag Horseman signed the group to a recording contract. They cut their first album in 1967, "The Doors" which was released and quickly received universal acclaim. "Light My Fire" became the group's first really big hit single and then projected them to number one on the music charts. Along with their hit, Jim quickly developed a reputation for erratic public behavior on stage. December 9, 1967 marked the first of many incidents while in concert. During a show in New Haven, Connecticut he was arrested for attempting to incite a riot by telling the crowd that the police had sprayed him and journalist Patricia Genially with mace backstage just before the concert. Then in March 1, 1969, Jim was at it again. During another concert, this time in conservative Miami, Florida, Morrison was arrested for exposing himself on stage and using profanity. The legal troubles caused the group to loose their bookings for the next several months. Thankfully they still had their hit records that continued toeclip the charts to keep them in drugs, drink and women. Donated by someone who wishes to remain anonymous. This is the actual arrest record of Jim Morrison in Miami, Florida. Morrison was brought to trial and squatted of the charges of lewd and lascivious behavior. He was however, guilty of indecent exposure and profanity and was sentenced to eight months in prison. The verdict was appealed and Jim remained free on bail. Tired of the whole scene and the prospects of going to jail, Jim and girlfriend, Pamela moved to Paris, France. The whole time that Morrison was in Paris, he drank heavily. He loved the wine bistros and cafes. By now he had gained excessive weight and was going through his "Elvis" period. On one occasion, Jim was sitting in a cafe drinking when he noticed some kids toting guitar cases. After a while he walked over to their table and asked them if they were Americans. They said that they were and then asked Morrison where he was from, not recognizing the BIG rock star. As it turned out they all attended UCLA. After twenty questions, the kids finally put together who Morrison was. After apologizing profusely, Jim treated them to drinks of whiskey with beer chasers. A few drinks led to an impromptu jam session with Jim, an experience I'm sure they never forgot. Around July 1, 1971, for whatever reason Morrison had slipped into a period of despondency. He was drinking far worse than ever, but was trying to quit. In the middle of all this chaos he was trying to write. Unfortunately he was blocked, the words would not flow. Pamela was worried for him and his mental state. She tried to distract him and make him happy to no avail. He was even invited by friends to join them for dinner the next day, but refused to go because he didn't want to saddle them with his depressed state. Finally they persuaded him and he remained quiet for the entire meal. After dinner he took Pamela home and alledgedly went to a movie, "Pursued" starring Robert Mitchum. There are alot of contradictions concerning his whereabouts that evening. Some say he went to the Rock 'n' Roll Circus, so depressed that he bought some heroin and O.D'd in the club lavatory. Supposedly he was then carried out the back door and dumped at his flat, in the bathtub. Another rumor is that he left Pamela and headed for the airport. Witnesses have claimed to have seen him boarding a plane. The most famous of rumors were that after walking around all night he returned home complained that he wasn't feeling well and took a bath. During his bath, he regurgitated a small quantity of blood. This was common for him and Pam didn't think anything was wrong. Soon she went to bed and left him in the bath. Later she awoke because he had not joined her, that's when she found him. His arms were draped over the sides of the tub and his head was leaning back, his long hair matted and wet. He had a grin on his clean shaven face. At first Pam thought he was playing another one of his sick jokes, but then noticed he wasn't breathing and called the fire department's resuscitation unit. After them a doctor and the police arrived on the scene. It was too late, it was "The End" for Jim. Whatever happened on that fateful Friday night, we know that on July 5th, rumors circulated that he was dead. English newspapers were calling Elektra Records to verify whether or not he was dead. No one knew anything. The only thing that could prove he was dead was a sealed coffin, a signed death certificate and Pamela's word. Funeral arrangements were quickly made and secretly confirmed. Pamela filed the death certificate with the American Embassy, identifying him as James Douglas Morrison. Also she said there were no other living relatives. The official cause of death was listed as a heart attack. On July 7th, his coffin was lowered into a grave a Pere' La Chaise. This was the cemetery that gravehunter, Jim Morrison would spend hours looking for the graves of the famous: Edith Piaf, Oscar Wilde, Balzac, Bizet and Chopin. Morrison's coffin was to be opened on July 6th, of 2001 and he was going to be relocated to California when his "lease" expired. Both events have yet to occur. This photo was given to me by some very nice people whom I met at the Miami Book Fest International. I lost the paper that they gave me with their name, address etc. So if someone wants to claim the photo by identifying themselves, email me and I'll give you credit for the photo and send it back to you. Three years later, girlfriend Pamela Courson died of a herion overdose in Paris. She too was twenty-seven at the time of her death. L.A. Woman written in Jim Morrison's hand. Recently I saw a special on television about these two guys, perhaps brothers who were really huge Jim Morrison fans. I believe they lived in Detroit somewhere, I can't remember and it doesn't matter. Anyway, they decided to make a bust of Jim and lug it to Paris to erect it on his grave. Actually the bust really looked good and would have been an awesome addition to his grave. I don't know why they didn't contact the family and ask permission. I'm sure the family would have given the okay for this endeavor. So these guys put the life size bust of Jim in their suitcase (or giant hatbox, how does one carry a bust on a plane?) and off they go to France. This must have been pre- 911 because they didn't encounter any problems transporting the bust. Could you imagine, a bomb molded in the shape of Jim Morrison's head? Finally they get to the cemetery equpped with power tools and wait until the cemetery is either closed or closing and there were very little if no people around. As soon as they think the coast is clear, they commence to drill and hammer at Morrison's grave to install the bust. Of course the local cemetery cops are summoned and soon they appear. Instead of really being mad at these two guys they were taken with the beauty of the statue. It's very French to appreciate art even if there is a crime in progress. Although they thought the whole thing was cool, they still had a job to do and arrested the two. The three of them, the two guys and the bust, were brought to the local French jail, questioned and then deported back to the U.S. That more or less was the end of their mission. Tell me, what were they thinking? "THE END" (Less)
Freddie & The Dreamers Freddie and the Dreamers were a British musical band who had a number of hit records between May (More) Freddie and the Dreamers were a British musical band who had a number of hit records between May 1963 and November 1965. Their act was based around the comic antics of the 5-foot-3-inch-tall (1.60m) Freddie Garrity, who was famous for bouncing around the stage with arms and legs flying. UK history he band consisted of Freddie Garrity (born Manchester, Lancashire 14 November 1936 died 19 May 2006),[1] vocals, Roy Crewdson (born Manchester May 29, 1941 ), guitar, Derek Quinn (born Manchester May 24, 1942, ), guitar and harmonica, Peter Birrell (born Manchester May 9, 1941, ), bass, and Bernie Dwyer (born Manchester December 4, 1940, died December 4, 2002), drums. Although the band were grouped as a part of the Merseybeat sound phenomenon that The Beatles exploded around the world in the wake of Beatlemania, they came from Manchester, and were the first such non-Liverpool, non-Brian Epstein-managed band to break through in the UK. Prior to becoming a singer, Garrity worked as a milkman in Manchester. [2] They had four Top Ten UK hits: a cover of James Ray's hit "If You Gotta Make a Fool of Somebody", which reached number 3 in the charts in mid-1963, "I'm Telling You Now", (number 2 in August), "You Were Made For Me", (number 3 in November) and "I Understand", which hit the number 5 spot in November 1964. Super session guitarist Big Jim Sullivan played on a majority of the records most notably on "Over You", "I Understand", "A Little You", "Thou Shalt Not Steal", "Just For You" and best of all, a cover version of Paul Anka's "I Love You Baby". 1964 album You Were Made For Me, CD cover The group would appear on stage and perform pre-rehearsed, synchronised wacky dance routines. While it is refreshing to have a band that does not take itself seriously, their show was probably more suited for the seaside show at the end of the pier than for a rock festival.[citation needed] Their success was more down to image than music,[citation needed] with Freddie's Buddy Holly-on-speed stage persona, Pete's dropped jaw and Derek's sinister dark glasses. Freddie and the Dreamers could make hit records of songs that other "serious" bands had turned down as "unsuitable for beat groups" by infusing even the slightest of songs with pep-charged performances filled with their trademark humour and zest.[citation needed] "You Were Made for Me", which was turned down by The Searchers is an example of this. It would probably sound unberably twee if delivered by a more 'earnest' singer or band, but it became a memorable and likeable hit in the unpretentious hands of Freddie & co.[citation needed] Some of their Merseybeat styled records like "I Just Don't Understand" (a cover of Ann-Margret) compare well with the best of Merseybeat.[citation needed] The band did have musical ability, and at their peak of popularity were probably second only to the Beatles[citation needed] so far as fame is concerned. Although they did not play on all the records, The Dreamers showed themselves to be quite competent instrumentally and their vocal harmonies were quite clever. Anecdotally, their EMI A&R man, John Burgess noted when reviewing their audition of "If You Gotta...Somebody", he was considering rejecting them for one fault or another but ultimately discovered he couldn't get their rendition out of his head-the whole being greater than the sum of its parts.[citation needed] In the end success for the group was limited. Neither their music nor their stage act moved with the times, and they faded along with merseybeat. Although Freddie Garrity or Derek Quinn might contribute the odd co-written song, their inability to write their own material severely hobbled them. Despite Freddie's innocent novelty appeal, the Dreamers had a "wrong-side-of-the-law" look, a similar mix to that of their Merseybeat rivals Gerry & the Pacemakers, which made both groups looked older, "square" and past their sell-by date. This "mums and dads" appeal was a big contrast to image of The Beatles and the young and trendy beat combos starting to emerge, such as The Dave Clark Five, The Who, The Small Faces or The Kinks. Television shows such as Ready Steady Go! subtly stressed the point. Freddie and the Dreamers were also happy to appear on the popular BBC children's show Blue Peter. They did have the sense to move from mainstream rock and roll into children's entertainment, and were working in cabaret until their split up in 1968, thus extending their career a little longer than most other merseybeat groups. They appeared in four British films: "What a Crazy World" with singer Joe Brown, "Seaside Swingers", "Just for You" and "The Cuckoo Patrol". Between 1971 and 1973 Garrity and Birrell appeared in the UK ITV children's show Little Big Time, a zany music/talent/adventure show with audience participation [3] [edit] US fame As their popularity declined in the UK, Freddie and the Dreamers enjoyed a brief spell of fame in America, riding the wave of the British Invasion when the American teen public was hungry for any British pop music. As happened with many British EMI groups at that time their recordings were refused by EMI's American arm Capitol Records, and the Dreamers' 1965 releases and re-releases appeared on assorted labels. They recorded on Capitol's new subsidiary Tower, and Philips' Mercury Records label. "I'm Telling You Now", which had been co-written by Garrity and Mitch Murray, reached Number 1 on the US charts in Spring 1965. They were the first of three consecuitve groups from Manchester to have Number 1 hits that spring, the others being Wayne Fontana and the Mindbenders and Herman's Hermits. Their next biggest US hit was "Do the Freddie" at number 18, intended to inspire "The Freddie" (sic) as a dance craze. (The band's late 1965 album, Do the Freddie, even included diagrams from legendary dance instructor Arthur Murray on how to perform the routines exactly.) At their US peak, a TV series featuring the band and British actor Terry-Thomas was bruited but never came to fruition. [edit] Legacy In the 1980 Rolling Stone History of Rock & Roll, writer Lester Bangs paid tribute of a kind to the group: "... Freddie and the Dreamers [had] no masterpiece but a plentitude of talentless idiocy and enough persistence to get four albums and one film soundtrack released ... the Dreamers looked as thuggish as Freddie looked dippy ... Freddie and the Dreamers represented a triumph of rock as cretinous swill, and as such should be not only respected, but given their place in history." Freddie and the Dreamers had an unwitting role to play in rock history. In an interview, Paul McCartney said that the Freddie and the Dreamers's version of "If You Gotta Make A Fool Of Somebody" was a Beatles arrangement. The Beatles played it one night in Manchester. Next thing, Freddie and Co had copied it, and were performing this arrangement themselves. Because of this incident, The Beatles decided to concentrate on their own compositions instead. And the rest is History. The Beatles forgave Freddie and the Dreamers, and invited them to do a guest appearance in their 1964 Christmas Special. Freddie and the Dreamers, with a few different line-ups of newer Dreamers, remained a touring band into the 1990s. They appeared with other artists from the same era such as Gerry & the Pacemakers, The Troggs and Peter Noone of Herman's Hermits. Garrity retired due to pulmonary hypertension, and died on 19 May 2006 [4] . Drummer Dwyer died on 4 December 2002 of lung cancer; Birrell became a taxi driver. Crewdson now runs a bar in Tenerife, while Quinn lives in Cheshire and is in distribution. [edit] (Less)
Demis Roussos - 42 Albuns
http://groups.filestube.com/group/fd0a76ef6e81638a,view.html, Group: Rapidshare music
http://groups.filestube.com/group/fd0a76ef6e81638a,view.html, Group: Rapidshare music
Diana Ross - Discography
http://groups.filestube.com/group/fd0a76ef6e81638a,view.html, Group: Rapidshare music
http://groups.filestube.com/group/fd0a76ef6e81638a,view.html, Group: Rapidshare music
Bookmark FilesTube
Link to FilesTube
Show your support by placing a link to filestube.com on your website and favorite forums.
- 1. chris dodd
- 2. nicole henry
- 3. body bug
- 4. cool and the gang
- 5. angelyne
- 6. chicago plane crash
- 7. jungle boogie
- 8. shwayze
- 9. clear leader
- 10. jet crash
- 11. orange bowl
- 12. chris paul
More...
- 1. scat
- 2. lady gaga
- 3. avatar
- 4. ipa real racing
- 5. nudist
- 6. sex 3gp
- 7. mixed wrestling
- 8. traction software
- 9. hentai
- 10. bangbus
- 11. sherlock holmes
- 12. lady gaga bad romance
More...
- 1. burton group
- 2. espn 3d
- 3. cj jeans
- 4. java divas
- 5. michael mcdonald
- 6. orlando jordan
- 7. u pillar
- 8. uso
- 9. rosie perez
- 10. val venis
- 11. chicago plane crash
- 12. ron turner
More...
- 1. apocalypse island
- 2. frank the entertainer
- 3. pat white
- 4. solomon islands
- 5. alton brown
- 6. tallest building in the world
- 7. the silver fox
- 8. appalachian trail
- 9. natalie coughlin
- 10. exclusive resorts
- 11. sundries
- 12. ces 2010
More...
- 1. superforum sk
- 2. sexy chick akon
- 3. avatar
- 4. sex 3gp
- 5. nudist
- 6. lady gaga bad romance
- 7. hentai
- 8. lady sonia
- 9. mixed wrestling
- 10. my friends hot mom
- 11. lady gaga
- 12. scat
More...
- 1. sex 3gp
- 2. lady sonia
- 3. hentai
- 4. nudist
- 5. arab
- 6. filetube
- 7. mixed wrestling
- 8. lady gaga bad romance
- 9. abby winters
- 10. sean cody
- 11. them crooked vultures
- 12. scat
More...
